فَإِنْ كَذَّبُوكَ پس اگر ايشان تكذيب تو كنند اى محمد ص در چيزى كه من به تو وحى كرده‌ام فَقُلْ پس بگو اى محمد رَبُّكُمْ پروردگار شما ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ خداوند بخشايش بسيار است كه مهلت مىدهد شما را با وجود اين تكذيب و تعجيل عذاب نمىكند وَ لا يُرَدُّ بَأْسُهُ و بازداشته نخواهد شد عذاب او عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ از گروه مجرمان كه مكذبانند حاصل سخن آنست كه اگرچه امهال است اما اهمال نخواهد بود سَيَقُولُ الَّذِينَ أَشْرَكُوا زود باشد كه بگويند آنان كه شرك آورده‌اند درين آيت اعجاز قرآن ظاهر است كه از ناآمده خبر داده و بعد از نزول آيت مشركان گفتند لَوْ شاءَ اللَّهُ اگر خواستى خداى ما أَشْرَكْنا شرك نمىآورديم ما وَ لا آباؤُنا و نه پدران ما سخن درست است اما نه بطريق اعتذار مىگفتند كه ارتكاب اين قبايح به مشيت اوست بلكه استهزاء مىكردند و اعتقاد ايشان آن بود كه حق مشروع و مرضى عند اللّه اينست كه ما مىگوئيم و مىكنيم يعنى بفرموده اوست و اگر نه ما شرك نمىآورديم وَ لا حَرَّمْنا مِنْ شَيْءٍ و نه حرام مىكرديم هيچ چيز را يعنى او امر فرموده به تحريم اين‌ها كَذلِكَ همچون اين تكذيب كه قوم تو مىكنند كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ تكذيب كرده‌اند آنان كه پيش از ايشان بودند حَتَّى ذاقُوا بَأْسَنا تا آن‌وقت كه بچشيدند يعنى دريافتند عذاب ما را قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ بگو آيا هست نزديك شما مِنْ عِلْمٍ هيچ امرى معلوم كه بدان حجت آريد بر سخنان خود فَتُخْرِجُوهُ لَنا پس بيرون آريد و ظاهر كنيد آن را براى ما إِنْ تَتَّبِعُونَ شما پيروى نمىكنيد در مقالات خود إِلَّا الظَّنَّ مگر گمان و پندار خود را وَ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَخْرُصُونَ و نيستيد شما مگر قومى كه دروغ مىگويند قُلْ بگو اى محمد ص اگر شما را هيچ حجتى نيست بر قول خود فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ پس مر خداى راست حجتى رسيده به نهايت صحت فَلَوْ شاءَ پس اگر خواستى خداى لَهَداكُمْ أَجْمَعِينَ هر آئينه راه نمودى همه شما را .